लघुकथा: साडीको स्टिकर



प्रभादेवी पौडेल ।

-“दिदी तपाई घरमा आमालाई सघाएर बस्नु हामी यसो किनमेलको लागी बजार निस्कन्छौं है ?”यो सुनेर दिदिले भनिन्,-” जाओ जाओ तिमीहरु टाठा बाठा मान्छे ,मै सोझी बस्छु आमासंग।” यतिभनेर नन्दाका दूई बहिनी र बुहारी बजार निस्किए। बिहेको रौनक बिदेशबाट आएको भाइ ,दुलाहा दुलाहीको सामान किन्न पनि निक्कै समय लाग्यो।

यसै बिचमा भाइले भाउजु र दिदीहरुलाई भने,-” हजुरहरु पनि आफुलाई मनपर्ने साडी रोज्नुहोस् घरमा आमा र दिदीलाई पनि लगिदिनू पर्छ।”भाइका कुरा सुनेर उनीहरुले अरु किनमेल भ्याए पछि आमालाई पहिला साडी किनेर साहुजी संग भने ,-“साहुजी पार्टिमा लगाउने हो चार वटा एउटै साडी सेटमा देखाउनूहोस् त?” -“अहिले यो साडी सकिएको छ जम्मा तीन पिस छ तर ऊ त्यो साडीको मुल्य आधानै फरक भएपनि हेर्दा उस्तै छ एउटा त त्यहि लानु भए हुन्छ।”

उनीहरुले सल्लाह गरे दिदिले हेला गरेको भन्नु हुन्छ चित्त भने बुझाई दिनू पर्छ है भन्दै पैसा बुझाएर सबै सामन लिएर घर फर्किए।

सामान एउटा कोठामा थान्को मान्को लाएर भान्छा तिर लागे। बिहेको दिनमा आफू आफूले लिएर आएकै लगाए र बिहेको भोलीपल्ट पार्टी थियो। दिदी बहिनी भाउजु बुहारी सबैले एउटै साडी लगाउॅने निर्णय गरे। त्यहाॅ दुलाहाको हातबाट साडी दिन लगाइयो।साडीमा नाम र मुल्यको स्टिकर देखिने गरि टाँसीएको थियो।

साडी लगाउने बेलामा दूई दिदी बहिनी मुखा मुख गरे र कान्छी बहिनीले भनि,-” अर्को पसलमा गएर भएपनि एउटै लिनुपर्ने रहेछ, के गर्नु दिदी आखिर मेरै भागमा लेखेको रहेछ यो साडी ।”

यो खबर पढेर तपाईलाई कस्तो महसुस भयो ?

प्रतिक्रिया दिनुहोस
पोहोर साल जस्तै यो साल पनि कात्रोमा खल्ती हाल्यो साथीले !!

हामी जब जब मर्न थाल्यौं खेती गर्न थाल्यो साथीले ! पोहोर साल जस्तै

कविता : पर्खाइ

म यति खेर प्राकृतिले दिएको सुन्दर बिस्तरामा छु, चारै तिर खुल्ला छन् मेर

लघुकथा: पुरुष मन

प्रभादेवी पौडेल। नरहरिले पहिली श्रीमती दुई सन्तान छोडेर परलोक गएपछि लामो समयसम्म बिहे

देश किन बनेन ?

डा.गोविन्दशरण उपाध्याय । इतिहास हातमा हुँदैन । प्राप्त भएका तत्थ्यहरूका आधारमा लेखिन्छ ।