कविता : पर्खाइ



म यति खेर प्राकृतिले दिएको
सुन्दर बिस्तरामा छु,
चारै तिर खुल्ला छन् मेर घरका पर्खालहरू

तर
धुम्म धुम्म र गुप्त भएकाछन् मनका पर्खालहरू ।
रातिमा देखिन्छन् आकाशमा
जुन तारा हरू छर्लङ्ग

म सोँच्छु,,
यी जून ताराहरू सायद
मेरो संगी बन्न झुल्किदो हुन्।
म सोँच्छु गाडिहरूका हर्न चराहरूका च्यारच्यार
आवाजहरू अहिले विश्राम लिएका छन्

सायद
मलाई यस्तै यस्तै प्रसङ्गहरू सोच्नलाई होलारू
यस्तै यस्तै सोच्दै गर्दा ,
मध्य रातमा मेरा पेटमा
भोकका छट्पटीहरू सल्बलाउछन
र छट्पटीहरूले भोक सल्बलाउछन्।

तर
यो महामारीको बेला,
निषेधआज्ञा र लकडाउनको
चर्को चर्को घोषणा गर्ने मेरो सरकारले
यि भोका पेटहरूबाट मसाल झै बलेको
चर्को चर्को घोषणा किन सुन्दैन ???
म यति खेर अझ सम्झिदैछु।
पहिला,,, कुनै एक दिन,,


भोकले छट्पटिएर हिड्दै गर्दा
गल्ली चोकमा,
कतै सुनेको थिएँ !

हाम्रा देशमा कयौं अरवपतिहरू छन,
अनि कयौं खरवपती हरूपनी छन,,
त्यो बेला सोचेंको थिए
मेरो देश म जस्तै गरिवहरू
मात्र बस्ने थलो होइन रहेछ !
मेरो देशको सबै जनता,
मेरो परिस्थिति जस्तै गरिव छैन रहेछन्

तर विडम्बना,,
आज भोकले छट्पटाई रहेको बेला
हामी जस्ता सहारा नभएको,
खाना, नाना र छाना नभएकाहरूको लागी
निस्किएनन कुनै दानविर !

र पनि यी आँखाहरू
एक गाँस खानाको पर्खाईमा छन् !

 

यो खबर पढेर तपाईलाई कस्तो महसुस भयो ?

प्रतिक्रिया दिनुहोस
यतिले धीत अझै मरेन मेरो सरकारको, कोरोनाको खोप लाउनेमा आफन्त …

कारमा आफन्त सरकारमा आफन्त भन्सारमा आफन्त धनसारमा आफन्त भ्रष्टाचारमा आफन्त अख्तियारमा आफन्त उपचारमा

आमाका आँशु …

आमाका आँशु … आफ्नो शरीरबाट अर्को जीवनको सृष्टिमा सम्पूर्ण पीडा बिर्सेर सन्तानतर्फ हेरेर

‘दिल्लीमा बनेको बयलगाढा चढेर सलाईको बट्टा सरकारमा गयो…’

मेरो देशमा हिजोदेखि बल्ल नयाँ युग सुरु भयो दिल्लीमा बनेको बयलगाढा चढेर सलाईको

रेल चढ्न चुरे आफैं दिल्ली जाँदैछ !

पहिले भन्थे नयाँ युग बोकेर चुरे चढ्न दिल्लीबाट रेल आउँदैछ ! अहिले सुनिँदैछ