एउटा मन



डा.गोविन्दशरण उपाध्याय ।

सर्लाहीका एकजना बृद्ध काठमाडौँमा मजदुरी गरेर आफ्नो र आफ्ना बालबालिकाको गुजारा गरिरहेका थिए |

अचानक कोरोनाले गाउँ, शहर र देश नै बन्दमा परे | उनी पनि बेरोजगार भए | विहान बेलुका खानकै समस्या भए पछि आफुले काम गर्ने साइटसंगै रहेका छ्मेकीसंग सहयोगको याचना गरे | ठूलो घर भएकाहरूको ठूलो थिएन | केहीले सहयोग गरे तर कहिलेसम्म !!

आफु वसेको वडामा सरकारले “मजदुरी गर्नेलाई खाना दिन्छ” भनेको सुनेर तेहा गए | तेहा नागरिकता खोजियो दूई दिनको भोको पेट र बूढो शरीर कसैले देखेन | पार्टीको मान्छे नभएकोले कसैले सिफारिस गरेन |

तर कसैले पत्याएन् | “धोती” भनेर हेपे कसैले मधेसी भने त केहीले भारतीय भन्न सम्म भ्याए | मन दुख्यो, चित्त दुख्यो | उनीसंग माग्नुको विकल्प थिएन |

तेसै बीच उनलाई कसैले पशुपतिनाथमा विहान “१० बजे खिचडी” दिन्छन् भने पछि उनी तेहा पुगेर खिचडी लिन्छन् | तेहा जाँदा र आउँदा धेरै पटक लकडाउन तोडेको भनेर पुलिसले पिट्यो छ र बाटोमा बसाल्यौ |

उनी हिंडेर पशुपति जान सक्थे तर उनीसंगै काम गर्ने रामेछापका भोजवहादुर तेहासम्म जान पनि सक्दैनन् र तिनकी एकमात्र छोरी फूच्ची ७ वर्षकी छन् | उनीहरू धेरै रात भोकै सुतेको देखे, सानी बच्ची रोएको सुने |

महेन्द्रको मन पग्लियो | उनले फूच्च्चीलाई मदत गर्ने अठोट गरे | महेन्द्रले हरेक दिन आफुले खिचडी खाइवरी आफ्नो बाल्टीमा खिचडी बोकेर ल्याउँछन् | एसो गर्दा उनले धेरै अपमान पनि सहे | तिनैको भरमा भोज वहादुर र उनकी छोरी जीवित छन् |

महेन्द्र भन्छन् ” अव त यो भोज र यिनकी छोरीको लागि पनि म घर जान्न | यी भोकै मर्छन् |” सरकारी सहयोग हामीले होइन हाम्रा छिमेकीले पाएका छन् | हामी गरीवलाई कसले पत्याउने ?

——
छिमेकिको धन र सरकारको सहयोग उनीहरूलाई छोएन तर महेन्द्रको मनले दुईजना बाँच्न सकेका छन् | नाम र ठाउँ बाहेक सबै वास्तविक घटनामा आधारित रचना हो |

यो खबर पढेर तपाईलाई कस्तो महसुस भयो ?

प्रतिक्रिया दिनुहोस
विवाद पर्दा धर्म सम्झौं

डा. गोविन्दशरण उपाध्याय । विवादे धर्ममनुस्मरेत् (चासू–४७०) वादविवाद वा झगडाका वखतमा धर्म सम्झनु

धर्म आगो हो, यससँग नजिस्किउँ

भीम उपाध्याय । सिंगापुर बहुजातीय बहुभाषीय मुलुक हो। त्यहॉको सरकारले आवासको नियोजन गर्दा

यूके भेरियेन्ट समुदायमा फैलिरहेको छ भन्ने प्रसस्त आधार छन्

डा. अनुप बास्तोला । नेपालमा पनि कोरोनाको दोश्रो अध्याय शुरु भइसकेको छ ।

त्यो संविधान र यो संविधान !

केशवप्रसाद भट्टराई । १. सारमा ४७ सालको संविधान बढी प्रजातान्त्रिक र प्रजातान्त्रिक विधि