“म विवाहित” देखिनुपर्छ रे



“एउटा सानो टिका लाउने कि?”

अनुरोधका यी लवजहरु,

“दुईवटा चुरा त लाउ” ,

आदेशका यस्ता आवाजहरु,

“किन केहि नलाएको?”

सवालमाथि सवालहरु ,

“विहे भएको जस्तो नै देखिएन”,

व्यंगका प्रहारहरू

सुनिन्छन् ।

गुन्जिन्छन् ।

किन कि

अब म विवाहित रे ।

मेरो रुपमा,

विवाहको प्रमाण देखिनु पर्छ रे ।

सिउदो मा सिन्दुरले,

“म विवाहित” देखिनुपर्छ रे ।

 

तर

चुरा त फुटीजान्छ,

पोते त चुडीजान्छ ।

सिन्दुर नि पुछिजान्छ,

गाजल नि सुकिजान्छ ।

यी बेठेगानका निर्जीव वस्तुमा

मेरो विवाहको ठेगान किन खोज्छौ ?

चुरा, पोते, सिन्दुरलाई मात्र

विवाहको प्रमाण किन सोच्छौ ?

 

हो ! म विवाहित ।

मनले, मस्तिष्कले,

मेरो “साथी”को साथले,

नयाँ परिवारको आशिरवादले ।

मलाई पोते भन्दा बलियो ,

सम्बन्धले कसेको छ ।

सिन्दुर भन्दा गाढा,

माया बसेको छ ।

चुरा टुटे नि, कहिले नटुट्ने विश्वास छ ।

पोते छिने नि, कहिले नछुट्ने साथ छ ।

त्यसैले

म विवाहित ।

मेरै नियमले ।

मेरै काइदाले ।

विवाहको बेग्लै

मेरै परिभाषाले ।

तर

म “आधुनिक” भएकी होइन ।

शृंगार विरोधी बनेकी होइन ।

म केवल “आफू” भएकी हु ।

मनले चाहे सरी बनेकी हु ।

 

मलाई,

शृंगार, गहनाले

दुई दिने

चिटिक्कको“पुतली” होइन

माया र भावनाले,

जुनी भर

बुझ्ने“साथी”बन्नु छ ।

 

त्यसैले

म विवाहित,

आफ्नै लयमा

आफ्नै परिभाषामा!

प्रभा बास्तोला

यो खबर पढेर तपाईलाई कस्तो महसुस भयो ?

प्रतिक्रिया दिनुहोस
लघुकथा : विजय जुलुस

प्रभादेवी पौडेल।  कुनै एक पार्टीको कृयाशिल सदस्य बने देखि अर्जुन उक्त पार्टीको निक्कै

‘एक असाधारण अन्तर्वार्ता’ मा अद्भुत कथा

काठमाडौं । चिनियाँ लेखक लाओ माद्वारा लिखित ‘एक असाधारण अन्तर्वार्ता’ कथासङ्ग्रह प्रकाशनमा आएको

नभएको त्यही एउटा नेता त हो नि !

देश छ व्यवस्था छ संविधान छ राष्ट्रपति छ प्रधानमन्त्री छ पार्टी छ झण्डा

टाँगेर निधारमा राष्ट्रियताको रातो तुल, जासुस अँगालोमा हालेको याद आयो मलाई !

खरानी बेच्न घर बालेको याद आयो मलाई कात्रोमा खल्ती हालेको याद आयो मलाई