“म विवाहित” देखिनुपर्छ रे



“एउटा सानो टिका लाउने कि?”

अनुरोधका यी लवजहरु,

“दुईवटा चुरा त लाउ” ,

आदेशका यस्ता आवाजहरु,

“किन केहि नलाएको?”

सवालमाथि सवालहरु ,

“विहे भएको जस्तो नै देखिएन”,

व्यंगका प्रहारहरू

सुनिन्छन् ।

गुन्जिन्छन् ।

किन कि

अब म विवाहित रे ।

मेरो रुपमा,

विवाहको प्रमाण देखिनु पर्छ रे ।

सिउदो मा सिन्दुरले,

“म विवाहित” देखिनुपर्छ रे ।

 

तर

चुरा त फुटीजान्छ,

पोते त चुडीजान्छ ।

सिन्दुर नि पुछिजान्छ,

गाजल नि सुकिजान्छ ।

यी बेठेगानका निर्जीव वस्तुमा

मेरो विवाहको ठेगान किन खोज्छौ ?

चुरा, पोते, सिन्दुरलाई मात्र

विवाहको प्रमाण किन सोच्छौ ?

 

हो ! म विवाहित ।

मनले, मस्तिष्कले,

मेरो “साथी”को साथले,

नयाँ परिवारको आशिरवादले ।

मलाई पोते भन्दा बलियो ,

सम्बन्धले कसेको छ ।

सिन्दुर भन्दा गाढा,

माया बसेको छ ।

चुरा टुटे नि, कहिले नटुट्ने विश्वास छ ।

पोते छिने नि, कहिले नछुट्ने साथ छ ।

त्यसैले

म विवाहित ।

मेरै नियमले ।

मेरै काइदाले ।

विवाहको बेग्लै

मेरै परिभाषाले ।

तर

म “आधुनिक” भएकी होइन ।

शृंगार विरोधी बनेकी होइन ।

म केवल “आफू” भएकी हु ।

मनले चाहे सरी बनेकी हु ।

 

मलाई,

शृंगार, गहनाले

दुई दिने

चिटिक्कको“पुतली” होइन

माया र भावनाले,

जुनी भर

बुझ्ने“साथी”बन्नु छ ।

 

त्यसैले

म विवाहित,

आफ्नै लयमा

आफ्नै परिभाषामा!

प्रभा बास्तोला

यो खबर पढेर तपाईलाई कस्तो महसुस भयो ?

प्रतिक्रिया दिनुहोस
तेरो पानी जहाज लैजा, चुच्चे रेल लैजा, त्यसको बदलामा सरकार ! मलाई एक सिलिन्डर अक्सिजन दे !

सरकार ! तेरो पानी जहाज लैजा चुच्चे रेल लैजा तेरो स्मार्ट सिटी लैजा

पोहोर साल जस्तै यो साल पनि कात्रोमा खल्ती हाल्यो साथीले !!

हामी जब जब मर्न थाल्यौं खेती गर्न थाल्यो साथीले ! पोहोर साल जस्तै

कविता : पर्खाइ

म यति खेर प्राकृतिले दिएको सुन्दर बिस्तरामा छु, चारै तिर खुल्ला छन् मेर

लघुकथा: पुरुष मन

प्रभादेवी पौडेल। नरहरिले पहिली श्रीमती दुई सन्तान छोडेर परलोक गएपछि लामो समयसम्म बिहे